Wątróbka – choć to jedno z podstawowych dań, potrafi być prawdziwym kulinarnym rarytasem. Odpowiednio przyprawiona i przyrządzona to pyszny i przede wszystkim zdrowy smakołyk. Zawiera mnóstwo żelaza oraz witaminę PP, A, oraz B9. Przekonaj się o tym i spróbuj delikatnej sałatki z wątróbką według przepisu szefa kuchni restauracji Punta Prima.

Składniki:

-mix sałat wedle upodobań(masłowa, lodowa, lollo biondo, lollo rosso, sałata rzymska)

-ogórek zielony

-rzodkiewka

-wątróbka drobiowa

-pomidorki koktajlowe do dekoracji

Sos winegret:

-dwie łyżki oliwy z oliwek

-łyżka musztardy

-łyżka soku z cytryny

-świeżo zmielony pieprz

-odrobina morskiej soli

Przygotowanie:

Umytą sałatę rozkładamy na półmisku. Polewamy ją łyżką sosu winegret. Ozdabiamy ją pokrojonymi kawałkami ogórków, rzodkiewek i pomidorów. Umytą i osuszoną wątróbkę obsmażamy na odrobinie oleju. Nakłuwamy ją, by była miękka. Solimy i pieprzymy ją dopiero pod koniec smażenia – dzięki temu będzie soczysta i krucha. Lekko przestudzoną wątróbkę wykładamy na gotową sałatę. Polewamy resztą sosu winegret.

Połączenie miękkiej dzianiny z delikatną żorżetą i luźnym krojem zapewnia wygodę noszenia, a kolorowe printy zapewniają poczucie oryginalności. Kluczem do powstawania pomysłów na nowe kreacje jest zamiłowanie do detali, które tworzą piękno i unikalność miejsc i ludzi.

Kolekcja dostępna na: www.saltandpepper.pl

Dla wszystkich  którzy jeszcze nie byli na naszych akcjach – słówko wyjaśnienia.

Wszystko przeznaczone do uwolnienia wykładamy na wspólną stertę, a następnie z niej pobieramy co nam się podoba !
To co zostanie po niej  oddajemy do PCK.

Zapraszamy z całą rodziną, bo ta edycja jest szczególnie dedykowana dla dzieci i rodziców !!

Będą  warsztaty z szycia zabawek dla dzieci, a mamy będą mogły kupić sobie biżuterię i dodatki od najlepszych twórców hand – made w Warszawie.

Rodzice będą mogli też coś własnoręcznie przerobić !!

 Zagra DJ Mesbrutah ! Będzie puszczał słoneczne i leniwe nagrania w sam raz do łachowania w ogrodzie !

Na pewno zjemy też coś smacznego.

Jodi Picoult to autorka doskonale znana czytelniczkom na całym świecie. Łączny nakład jej książek przekroczył 30 milionów sprzedanych egzemplarzy, a jej powieści, tłumaczone na ponad 30 języków, stale zajmują pierwsze miejsca na listach bestsellerów „New York Timesa” i „Los Angeles Times”.  W Polsce dotychczas ukazało się 18 powieści tej autorki, m.in. „Bez mojej zgody”, Czarownice z Salem Falls”, „Linia życia” czy „Tam gdzie ty”. Teraz polskie czytelniczki mają okazję zapoznać się z powieścią „Głos serca” (oryg. Song of the Humpback Whale), którą Jodi Picoult debiutowała w wieku 23 lat.

Jane zawsze żyła w cudzym cieniu. Od nieszczęśliwego dzieciństwa ucieka w małżeństwo z biologiem, pracoholikiem skupionym na karierze zawodowej, Oliverem Jonesem. Jane i to potrafi znieść. Dopiero gdy uświadamia sobie, że również ich córka, Rebeka, jest dla Olivera mało istotna, rodzi się w niej bunt. Pewnego dnia zostawia męża z jego ukochanymi nagraniami wielorybich pieśni i razem z córką wyrusza z San Diego do swojego brata, Joleya, który mieszka w Massachusetts. Jedzie przez całą Amerykę, prowadzona jego listami, czekającymi w oznaczonych urzędach pocztowych. Każdy list otwiera szansę refleksji nad zapomnianą przeszłością i świeżego spojrzenia w przyszłość, a podróż przez kontynent niesie ze sobą wiele niespodzianek. Oliver, nawykły do tropienia humbaków w głębinach oceanów, chce odzyskać żonę i córkę. Jeśli ma tego dokonać, będzie musiał nauczyć się patrzeć na świat, a także na siebie, innymi oczami.

Piękna, poetycka opowieść o miłości, jej różnych rodzajach i etapach. Pięcioro bohaterów książki relacjonuje tę samą historię, każdy z nich kocha jednak inaczej oraz zmaga się z innymi traumami i lękami.
Marta Mizuro, „Zwierciadło” 

Głos serca to opowieść o poznawaniu samego siebie – przez podróżowanie, odkrywanie charakterów najbliższych, dojrzewanie. Wzrusza, przywiązuje do bohaterów, działa jak najlepsza bajka, w której łatwo odnaleźć własną historię.
Marta Strzelecka, „Wprost”

Niestrawność, pieczenie oczu, ból głowy, pleców czy opuchnięte nogi to dolegliwości, które są codziennością dla większości pracowników biurowych. Godziny spędzane w pozycji siedzącej, praca przed ekranem komputera i nieregularnie spożywane posiłki nie pozostają bez wpływu na nasze zdrowie. Na co powinniśmy zwrócić szczególną uwagę, aby nie dopadły nas „choroby zza biurka”?

Większość z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak dużo schorzeń bezpośrednio związanych jest z naszym trybem pracy. Sztuczne oświetlenie, klimatyzacja, brak ruchu, stres, pośpiech – wszystkie te czynniki sprawiają, że osiem godzin spędzanych codziennie za biurkiem ma ogromny wpływ na nasze zdrowie.

Bez windy 

W pracy spędzamy średnio dwa tysiące godzin rocznie. Niestety większość czasu na siedząco. Pozycja ta nie sprzyja krążeniu krwi, dlatego po całym dniu w pracy mamy uczucie ociężałych, zmęczonych nóg. – Dzieje się tak, gdyż krew płynie swobodnie naczyniami tętniczymi na tzw. obwód, jednak z trudem wraca żyłami w kierunku serca. Jej cyrkulację wspomaga ruch i praca mięśni nóg, dlatego jeśli siedzimy kilka godzin dziennie, z dodatkowym uciskiem nóg pod kolanami, z czasem na naszych kończynach dolnych mogą pojawić się pajączki, a później żylaki – mówi dr Agnieszka Bujnowska, kierownik przychodni poznańskiego Szpitala Med Polonia. – Dlatego, aby ułatwić przepływ krwi, raz na jakiś czas powinniśmy poruszać nogami, przejść się, wykonać prostą gimnastykę – dodaje. Wybierzmy schody zamiast windy, kiedy zmieniamy piętra w biurowcu, podejdźmy do pokoju obok zamiast tam zadzwonić, starajmy się przynajmniej raz na godzinę rozprostować nogi.

Siedzący problem

Siedząca praca zagraża nie tylko żylakom kończyn dolnych, ale może prowadzić również do żylaków odbytu, czyli hemoroidów. – Wszystkie te schorzenia odpowiednio wcześnie zauważone i zgłoszone do lekarza są całkowicie uleczalne – mówi dr Agnieszka Bujnowska z Med Polonii. – Jeśli odczuwamy ich objawy, nie zwlekajmy z wizytą u lekarza. Nie musimy obawiać się, że leczenie czy zabieg będą wiązały się z długim pobytem w szpitalu i koniecznością rezygnacji z pracy na okres rekonwalescencji. Nowoczesne metody pozwalają wykonać wiele operacji endoskopowo, a dzięki temu pacjent wraca do zdrowia bardzo szybko – do domu zostaje wypisany nawet już kilka godzin po operacji – dodaje.

Puść oczko do monitora 

Siedząc przed ekranem monitora znacznie rzadziej mrugamy oczami. W związku z tym słabiej nawilżamy gałkę oczną. Dodatkowo biurowa klimatyzacja i ogrzewanie sprawiają, że łzy szybciej wyparowują i oczy stają się suche. Przez to pieką, swędzą, są zaczerwienione, a czasem sprawiają ból jakby dostały się nam pod powieki ziarnka piasku. Na tę dolegliwości skarży się aż 80 proc. pracowników biurowych. Dlatego w takiej pracy szczególnie powinniśmy zadbać o swoje oczy. – Oderwijmy na chwilę wzrok od komputera, spójrzmy w dal, najlepiej na coś zielonego, co ukoi nasz nadwyrężony narząd wzroku. – mówi dr Agnieszka Bujnowska. – W aptece możemy też zaopatrzyć się w specjalne krople, sztuczne łzy i nawilżać oczy. Pamiętajmy jednak, aby stosować je zgodnie zaleceniami z ulotki i ich nie nadużywać – dodaje.

Obiad nie z torebki

Szybki obiad zjadany w stresie, nieregularne godziny posiłków, niezdrowe składniki, zupki instant, batoniki zamiast pełnowartościowych przekąsek – to najczęstsze błędy żywieniowe popełniane przez biznesmenów. Nie bez przyczyny więc wrzody żołądka potocznie nazywane są „chorobą zawodową prezesów”. Ból brzucha, zgaga, zaparcia na przemian z biegunkami, wzdęcia to pierwsze objawy wrzodów żołądka. – Nieleczone mogą doprowadzić do groźnych powikłań takich, jak perforacja ściany przewodu pokarmowego z zapaleniem otrzewnej czy też krwawienia zagrażające bezpośrednio życiu. Dlatego nie powinniśmy ryzykować, szczególnie, że wrzody żołądka najczęściej leczy się dziś tabletkami – mówi dr Agnieszka Bujnowska, kierownik Przychodni poznańskiego Szpitala Med Polonia.

Sałaty i sałatki

Jednak wrzody to nie jedyna przyczyna kłopotów żołądkowych pracowników biurowych. Bardzo często są one skutkiem niezdrowej diety. Świeże kanapki, sałatki czy lekka zupa to posiłki, które coraz częściej można dostać w biurowych stołówkach. Dlatego decyzja o tym, czy będziemy prawidłowo się odżywiać należy tylko do nas. – Najlepiej postawić na warzywa i jak najmniej przetworzone, naturalne produkty – zachęca dr Agnieszka Bujnowska. – Zamiast białego pieczywa czy drożdżówki zjedzmy grahamkę lub owsiane ciastko. Taka dieta gwarantuje nie tylko zdrowie, ale też z pewnością poprawi nasz wygląd i samopoczucie – dodaje. Nie zapominajmy też o błonniku. Jego brak w diecie, w połączeniu z siedzącym trybem pracy, spowalniają  perystaltykę jelit, a to doprowadza do zaparć.

Postęp, komputeryzacja i zmiana charakteru naszej pracy sprawia, że coraz większa liczba osób pracuje w pozycji siedzącej. Niestety nasz organizm nie ewoluuje tak szybko, jak otoczenie i osiem godzin dziennie spędzane za biurkiem to dla niego ogromny wysiłek. Zadbajmy więc o potrzeby naszego ciała i zdrowie także w pracy.

Najpoważniejszą chorobą XXI wieku nie jest, jakby się mogło wydawać, głupota, ale lęk – paraliżujący, ogłuszający, paniczny. Lęk o zdrowie, dzieci, miłość męża, pracę. Lęk o pieniądze, niespełnienie, lęk przed samotnością, starością i śmiercią. Ten, kto się nie boi, jest odważny, może czerpać garściami od życia albo czerpać życie.

Dla niektórych mężczyzn i kobiet powołanie jednego dziecka na świat to szczyt odwagi, to jak wejście Martyny Wojciechowskiej na Mont Everest zimą. Ten wyczyn zdarza się raz i długo się o nim pamięta, albo raczej on nie daje o sobie zapomnieć. Ale są też tacy, którym jednorazowa wyprawa nie wystarcza, schodząc z góry, już myślą o następnej. Pracują, żyją niby normalnie, ale jest w nich tęsknota za nową podróżą. Bo dziecko jest jak podróż, w nieznane, w nieokiełznane, w niebezpieczne, które, kiedy już jesteśmy na szlaku, staje się wyzwaniem, próbą, sprawdzianem. Nic nie daje takich doznań jak kształtowanie nowego człowieka.

Bezpiecznia „emerytura”

A teraz skok do przeszłości.  Dawniej życie w rodzinie wielopokoleniowej i wielodzietnej było czymś normalnym. O bogactwie domu świadczyły dzieci, nie pieniądze.  Nowe życie traktowano jak błogosławieństwo od losu, jak pomoc dla domu, wsparcie i pociechę na stare lata. Nie było lepszej polisy ubezpieczeniowej – niezawodnej, gwarantowanej, stałej. Każde kolejne dziecko zwiększało szanse na bezpieczną „emeryturę”. Dzisiaj takie myślenie jest coraz rzadsze. Wolimy zaufać ZUS-owi i niepewnej lokacie bankowej niż staremu, sprawdzonemu i jakże przyjemnemu sposobowi. Gość na portalu Interia 360 stopni w komentarzu do artykułu o rodzinach wielodzietnych napisał: (…) Ja co miesiąc płacę około 8 tyś. podatku dochodowego i nie uważam, że jest to wydane na rodziny wielodzietne. Raczej są to pieniądze marnowane na różnych szczeblach administracji państwowej. Marek, właściciel małej firmy, nie owija w bawełnę: Każde dziecko to większa szansa na bezpieczną starość. Z Piotrem i jego rodziną podróżujemy po Polsce, Wandzia regularnie uzupełnia nam zapasy w spiżarni, a Ania to nasz domowy lekarz. Z najmłodszym synem  Frankiem jeszcze mieszkamy, ale jego narzeczona mówi, że po ślubie nigdzie się stąd nie ruszy. Wiem, że to, co mam, jest bezgotówkowym zwrotem za czas poświęcony dzieciom, wspólne odrabianie lekcji, rozwiązywanie sercowych dylematów.

II wojna rozbiła rodzinę. W walce ginęli dziadkowie, ojcowie, a kobiety przejmowały rolę mężczyzn. Musiały pracować, aby utrzymać dzieci. Były zmęczone i sfrustrowane. To nie był przecież ich wybór, ale życiowa konieczność. Z czasem ten wymuszony sposób życia stał się normą. Kobiety pracowały, bo musiały, nie dlatego, że chciały. Czy dzisiaj tak wiele się zmieniło? Chciałabym zobaczyć badania społeczne, które pokazałyby, ile kobiet, gdyby miały zapewniony godziwy byt, nadal chciałoby pracować. Jestem stałą bywalczynią placów zabaw i hobbystycznie bawię się w socjologa. Największą grupę opiekunek stanowią nianie, to jakieś 50 %, babcie 20%, mamy 20%, pozostali opiekunowie to tatusiowie, „wypożyczone” jednorazowo ciocie czy starsze rodzeństwo. Mamy pracują, ale w dużej mierze nie dlatego, że chcą, ale dlatego, że muszą. Być może również dlatego boimy się dużych rodzin, bo próbując je utrzymać na jako takim poziomie, zaczynamy się od siebie oddalać. Owszem, dzieci mają dużo, ale nie tego co najważniejsze. Brakuje im uwagi i obecności rodziców.

Odpowiedzialne rodzicielstwo

Bardzo popularne stało się hasło odpowiedzialnego rodzicielstwa, lecz co ono właściwie znaczy? Że jedno, góra dwoje dzieci da się dobrze wychować, a reszty nie? Że dziecko bez regularnej dostawy nowych ubrań i wielu dodatkowych zajęć będzie społecznie upośledzone, będzie miało gorszy start? Nie ukrywajmy, mając pieniądze, łatwiej zorganizować wolny czas dziecku, zapisać na wiele „niezbędnych” zajęć i uwolnić się od męczącego „balastu”.

Ania to mama trójki pociech w wieku 7, 5 i 2 lat. Jej mąż pracuje na uczelni, ona próbuje rozkręcić własny internetowy biznes. Na pełnoetatowy wymiar pracy nie dam się namówić, mimo że pieniądze bardzo by się przydały. Starsi chłopcy chodzą jedynie na dodatkowe zajęcia sportowe, ale i tak nasz domowy budżet pęka w szwach. Sama organizuję zajęcia dla najmłodszej córeczki w domu, aby jak najlepiej przygotować ją do debiutu w przedszkolu. Z chłopcami ćwiczę czytanie i pisanie. Nie mam wyjścia, nikt za mnie tego nie zrobi, lecz może to i dobrze. Jestem z dziećmi i widzę codziennie jak rosną i się zmieniają. Czy dziecko wychowywane bez zaplecza finansowego musi być nieszczęśliwe? Jeśli ma uwagę rodziców, ciepły, przytulny dom, jeśli czuje się kochane, to chyba nie. Przecież najcenniejszym życiowym kapitałem jest miłość. Kto uważa inaczej, proszę, niech dopisze swój komentarz poniżej.

A może pod pozorem odpowiedzialności kryje się niechęć do rezygnowania z własnej wolności, młodości, atrakcyjnego wyglądu, wolnego czasu, wypielęgnowanego egoizmu i pęczniejącego konta w banku. Wychowanie dziecka kosztuje, nie ukrywajmy, mnóstwo pieniędzy, lecz wycieczka do egzotycznego zakątka świata szybko się kończy, a adrenalina związana z obserwowaniem rozwoju własnej latorośli nie przemija. Im bardziej angażujemy się w wychowanie, tym większą sprawia nam to frajdę.

Planowanie rodziny

Rodzina wielodzietna jest postrzegana w mediach jako, najłagodniej mówiąc, fanaberia i konsekwencja braku edukacji w zakresie planowania rodziny. Bardziej dosadnie mówi się o głupocie i prymitywnej zabobonności. Media ogłaszają, że rodziny wielodzietne pochodzą z patologicznych środowisk i do patologii prowadzą. Przemądrzałym dziennikarzom nie mieści się w głowach, że dwoje dorosłych, wykształconych ludzi, może świadomie decydować się na rodzinę większa niż 2+1. Sensacyjne newsy opisują  historie, które rzeczywiście się zdarzają, ale proszę sobie przypomnieć, kiedy widzieli Państwo pozytywne materiały dotyczące rodzin wielodzietnych. Aktorska para, Paweł Królikowski z żoną Małgorzatą wychowują razem pięcioro dzieci. Ich rodzina to anty przykład dla kreowanej przez media rzeczywistości. Są dobrze sytuowani, oboje pracują, są zgodnym małżeństwem. Inny przykład, Zbigniew Zamachowski i Aleksandra Justa – czwórka pociech. Zbigniew Szaranowicz – troje, Krzysztof Hołowczyc – troje, mogę kontynuować. Uwierzcie Państwo, lista mogłaby być bardzo długa.

Dar od losu

Na zakończenie, pozwólcie mi Państwo na taką oto dywagację. Istnieją trzy okoliczności, które mogą towarzyszyć poczęciu dziecka. Pierwsza sytuacja to taka, w której dziecko jest chciane i planowane – totalny komfort i luz. Druga sytuacja to taka, w której para nie planuje aktualnie potomka, ale cieszy się i po dziewięciu miesiącach przyjmuje życie z otwartymi ramionami. Tragedia dotyczy jedynie trzeciej opcji, kiedy dziecko jest niechciane i nieplanowane – klasyczna wpadka, ale i taka sytuacja może być początkiem niezwykłej przygody, bo przecież do odważnych świat należy. Chyba dobrze, że czasem życie decyduje za nas, a poryw serca przezwycięża strach.

tekst: Agnieszka Porzezińska